women’s tales

miu miu je u okviru projekta “women’s tales” okupila (za sada) sedam sjajnih žena reditelja: zoe cassavetes, lucreciu martel, giadu colagrande, massy tadjedin, avu du vernay, hiam abbas i so yong kim. svaka dolazi sa različite strane sveta. i to se oseća. ta lepota različitosti u ispitivanju odnosa žene, stvaranja i estetike.

1. prvi film “the powder room” miuccia prada je poverila zoe cassavetes. da, ona je kći johna cassavetesa (i glumice gene rowlands), ali je svakako svoja ličnost, glumica, reditelj, scenarista… rođena je 1970. u la. zvali su je muzom marca jacobsa. snimila je dugometražni film  “broken english”. u “the powder room” o intimi i ritualima unutar ženskih toaleta, tamo bez muških pogleda, o momentima pre pojavljivanja u spoljašnji svet… u filmu se pojavljuju  audrey marnay i sjajna caroline de maigret. sve tu raskoši  claridge’s hotela.

zoe cassavetes

zoe, sofia coppola i marc jacobs

2. muta by lucrecia martel

rediteljka drugog filma lucrecia martel rođena je 1966. i dolazi iz argentine. režiser je, producent i scenarista. član pokreta “novi argentinski film”. “muta” na italijanskom znači i nema, bez glasa, ali i transformacija, mada se nekada davno taj izraz koristio da imenuje čopor pasa… radnja filma je gotovo nadrealna, dešava se na brodu usidrenom na reci u paragvaju… likovi govore nekim nerazumljivim glasovima, prepoznaje se samo lepet krila leptira, zujanje insekata, ali ne i ljudski govor (tek pokoja reč koja dolazi iz slušalice telefona). možda zato naziv “muta”, a moža i zbog toga jer je miuccia prada pored političkih nauka (stekla je zvanje ph.d) učila  i pantomimu. uostalom, možda su žene iz ovog filma mutirana bića nakon neke katastrofe, zatečena na brodu koji se zove paragvaj i transformišu se na kraju u insekte… film možda parodira samu suštinu modne industrije… bezlični modeli na kraju ostaju bez odeće, lažnih trepavica…

lucrecia martel snimila je filmove: la cienaga, the holy girl, the headless woman… dva puta je bila nominovana za palmu u kanu, jedan od štićenika pedra almodovara producirao je dva njena filma.

3. the woman dress by giada colagrande

autorka trećeg filma giada colagrande je rediteljka sa ništa manje zanimljivim personalitijem. rođena je u italiji 1975.  supuga je willema dafoea. pored toga što režira, ona i glumi. bavi se i video artom, a snima i dokumentarne filmove o savremenim umetnicima. snimila je dokumentarni film “bob wilson: život i smrt marine abramović“, a sa marinom je sarađivala i na snimanju filma “the abramovic method”.

giada

Photo by Pierpaolo Ferrari

giada i willem /l’uomo vogue it., januar 2010.

i met my wife [filmmaker giada colagrande] on the street in rome in 2004. i knew of her because i’d seen her films and we had some mutual friends. getting married was very impulsive and romantic. we were having lunch and i said: “do you want to get married tomorrow?” i called up city hall and they said: “if you get here in the next couple of hours, you can register and then you can get married tomorrow.” so we ran down there. we married the next day with just two witnesses, our best friends: my manager and her editor. (dafoe o svom braku)

da se vratimo na “women’s tales”.  giada je snimila film “the woman dress”. u njemu se pojavljuje italijanska glumica maya sansa. odličnu muziku specijalno za film su pravile devojke iz ” au revoir simone”. veštice će od žene (maye) načiniti miu miu haljinu.

4. it’s  getting late by massy tadjedin

massy tadjedin je rođena 1978. u iranu, ali je odrasla u americi. studirala je englesku književnost na harvardu. scenarista je i reditelj. njen rediteljski debi je film “last night” sa keirom knightley i evom mendes.

massy tadjedin

film prati četiri različite žene (igraju ih aubrey plaza, gemma arterton, patricia clarkson i rinko kikuchi)  iz la i njihove pripreme za veče. muzika- sjajna zole jesus.

“we make our faces, our suits, our selves just a little more ready for wherever it is we’re going. fashion is never just the clothes. it’s our mood, our excitement for something, our expectations, our attitudes, our outlooks. managing those is often what getting ready is all about and that’s what our short tries to capture.” (massy tadjedin)

5.  the door by ava duvernay

ava je prva afro-amerikanka koja je na sundance festivalu dobila nagradu za najboljeg reditelja za film “middle of nowhere”. rođena je u kaliforniji 1972.

ava duvernay

avin film “the door” kao i prethodni filmovi, zapravo govori o ženskoj transformaciji. u njenom filmu vrata su simbol te transformacije, junakinja prolazi kroz njih onda kada je spremna da korača sama. simbol promene u filmu je i odeća, svakom njenom promenom pokazuje se kako je ta lepa tamnoputa žena (igra je gabrielle union) postaje jača nakon bolnog razvoda.

“the door in the film represents a pathway to who we are.” (ava duVernay)

Miu Miu Ava DuVernay The Door with Alfre Woodard

gabriellinu majku igra alfre woodard. film prati sjajna soul muzika, a pevačica goapele se i pojavljuje u filmu.

6. le donne della vucciria by hiam abbass

šesti i meni najzanimljiviji film je delo palestinske glumice i rediteljke rođene 1960. u nazarethu. nedavno sam je gledala u filmu “the visitoru” u kom je sjajno glumila sirijku koja prati svog sina od sirije do amerike i nazad.

.

hiam abbass

hiam je sarađivala sa mnogim velikim rediteljima: sa speilbergom u filmu “munich”, julianom schnabelom u filmu “miral”, sa jarmuschom “the limits of control” etc. etc.

hiam abbass i julian schnabel

možda mi se ovaj film najviše dopada zbog atmosfere sicilije, muzike, boja, ritma, plesa, temperamenta… punoća strasti usred srca palerma, haljine na marionetama, haljine na ženama koje plešu, esencija života. haim je uspešno uhvatila  mediteransku ženu, njenu čulnost i ćud… i na kraju samo pitanje: ko  vuče konce?

“it sometimes occurred to me to have some contacts with the houses of fashion for the red carpets, but for me the important thing is the relationship that the clothes play in the creation of a character.
 for this short movie, it has been essential to find someone that is truly able to create the pupi’s clothing, in order to be realistic. at the same time, the girls that dance and wear the dresses by miu miu represent another side of the italian spirit, the style and elegance that are part of the italian mood. for me, to dress an actor is part of the character’s personality, so why don’t we shift this idea on the pupi, too, as they are a connection with acting, too, and with the stage. i love them.

how close do you feel to palermo, symbol of a mediterranean culture, as you are a mediterranean woman, too?
within its shops and streets, palermo includes that atmopshere of craftsmanship, of popular culture, that is shared by many countries that overlook the mediterranean sea. i have a special love for italian cinema, anna magnani has been the idol of my youth, and i can say i started being passionate about cinema when i watched the italian great master of neorealism: visconti, rossellini, de sica, pasolini. 

this series of short movies are focused on the world of women. do you think we can talk about “female” creativity?
i am not sexist when I think about creativity. a person is creative if he/she can express himself/herself, no matter what gender he/she belong to. i don’t like to stick a label on someone. maybe as we, the women, have been partially marginalized by history in expressing our creativity, we are now more careful and determined while showing and focusing on our ideas, also in the world of cinema. ( hiam abbass za vogue italia, august 2013)

“although there are cultural differences between sicily and palestine, i still find some similarities… just going around [sicily], i was shocked [by] how many references would bring me back to who i am. It felt like part of my culture is a mixture of this culture with something else that i live. it’s maybe between the orient and the occident in a way.” (hiam abbass)

7. spark and light by so yong kim

ovo je najnoviji film u ovom serijalu. premijeru je imao juče, 11..februara 2014. na sajtu miu miu.  tako da o njemu najkraće. režirala je so yong kim rođena u južnoj koreji 1968. sada živi u americi. na sundance festivalu nagrađena je specijalnom nagradom žirija za svoj debi film in between days. kao i u drugim njenim filmovima i u ovom je u centru pažnje dinamike porodičnih odnosa.

riley keough i so yong kim – photo by brigitte lacombe, vogue italia, 02/2014

pa, hvala miu miu na ovim filmovima o magiji mode i moći ženske (i ne samo ženske) kreativnosti! filmovi koji kritički slave ženstvenost u 21. veku.

Oglasi

Komentiraj

Filed under art, fashion

Komentiraj

Popunite niže tražene podatke ili kliknite na neku od ikona za prijavu:

WordPress.com Logo

Ovaj komentar pišete koristeći vaš WordPress.com račun. Odjava / Izmijeni )

Twitter picture

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Twitter račun. Odjava / Izmijeni )

Facebook slika

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Facebook račun. Odjava / Izmijeni )

Google+ photo

Ovaj komentar pišete koristeći vaš Google+ račun. Odjava / Izmijeni )

Spajanje na %s